napewno nie konkursowy draft

SCP-PL-410
Poziom1
Klasa podmiotu:
bezpieczne
Klasa drugorzędna:
{$secondary-class}
Poziom zakłóceń:
{$disruption-class}
Poziom ryzyka:
{$risk-class}

Girl_in_a_jacket_near_a_forest_%28Unsplash%29.jpg

SCP-PL-410, prywatne zdjęcie z kolekcji Trofima Smirnowa


Specjalne Czynności Przechowawcze: Raz w tygodniu SCP-PL-XXX należy wykonywać analizę HRV (Heart Rate Variation, zmienność rytmu serca), laboratoryjne oznaczenie poziomu kortyzolu we krwi oraz kwestionariusz PSS-10 (Skala Odczuwanego Stresu). W przypadku jeśli pomiary wykażą wysoki poziom psychologicznego stresu, członek zespołu projektowego musi zabrać SCP-PL-XXX na 1 dzień do miejsca w jak najmniejszym stopniu zmienionego przez działalność człowieka. Optymalne dla redukcji stresu podmiotu lokalizacje to lasy, niepopularne turystycznie szczyty górskie i niepopularne turystycznie jeziora. Podczas wyjazdu rola członka personelu powinna być ograniczona do biernego nadzoru — nie należy próbować ani proponować obiektowi podjęcia wspólnych aktywności.

Opis: SCP-PL-410 jest 36-letnią kobietą pochodzenia niemieckiego. Wysokość jej wynosi 175 cm; waga na czas ostatniego pomiaru (25 kwietnia 2057) wynosiła 67 kg. Do cech charakterystycznych podmiotu zalicza się czarne włosy, brązowe oczy, nieregularne znamię o średnicy 3 cm występujące na tylnej stronie lewej łydki oraz głuchoniemotę. SCP-PL-410 jest również ostatnią żyjącą ludzką kobietą.

Za anomalną właściwość SCP-PL-410 uznaje się niezbadany dotąd czynnik genetyczny, który sprawił, że jako jedyna ludzka kobieta przeżyła plagę Archeros z lat 2055-2056. Epidemia wirusa Archeros dotknęła wszystkie osoby posiadające dwie kopie chromosomu X, uśmiercając znaczną część ocalałej populacji ludzkiej po Wydarzeniu Algebra, jaką stanowiły kobiety. Departament Genetyki Fundacji wciąż prowadzi badania nad potencjalnym źródłem anomalii u SCP-PL-410, jednak proces ten jest utrudniony przez brak możliwości wykonania analizy rodowodu z powodu śmierci rodziców podmiotu w początkowych etapach katastrofy globalnej. Z tego powodu nie jest wiadome, czy ten gen był wcześniej obecny w rodzinie podmiotu czy jest rezultatem niepoznanej dotąd mutacji.


WYDARZENIE ALGEBRA — historia i następstwa


Wydarzenie Algebra wśród ocalałej cywilizacji ludzkiej uważa się za skutek narastających między sobą napięć światowych mocarstw, jakie zaczęły się od lat 20-tych XXI wieku wraz ze wzrostem faszystowskich nastrojów politycznych w Europie, Azji i obu Amerykach oraz coraz agresywniejszych działań wojennych dotykających poszczególne państwa. Punktem kulminacyjnym okazała się III wojna światowa, która wybuchła 14 lipca 2031 roku w wyniku inwazji Stanów Zjednoczonych Ameryki na hiszpańską bazę wojskową w Gibraltarze i przejęcia kontroli nad Cieśniną Gibraltarską w celu utworzenia nowego szlaku do Morza Śródziemnego. […]

[…] 30 lipca 2031 roku zakończono użycie broni atomowej w taktyce wzajemnego gwarantowanego zniszczenia wobec Rosji, Chin, Stanów Zjednoczonych, Francji, Wielkiej Brytanii i Niemiec, doprowadzając do Wydarzenia Algebra, jakie zniszczyło 95% flory i fauny Ziemi oraz zabiło 97,6% ludzkości. W następstwach klęsk środowiskowych i rozwijających się chorób popromiennych, życia utraciła kolejna znacząca część ocalałych populacji. […]

[…] Fundacja SCP, jako siła prowadząca ostatnie pokolenia gatunku ludzkiego, będzie walczyć o każde życie i pokieruje je ku nowemu światu zbudowanemu wspólną pracą.


~ Conrad Diefebach — Departament Historii i Archiwizacji

Dodatek PL-410.01: Sesja zapoznawcza 21.05.2056

SCP-PL-410, przez fakt bycia ostatnią żywą kobietą na Ziemi, została przekazana pod opiekę Fundacji SCP i przebywa w Kolonii Zielonych Lasów na terenie Strefy 13. Jej poprzednim cywilnym opiekunem medycznym był Trofim Smirnow, który zajmował się nią od czasu śmierci jej rodziców w 2031 roku podczas Wydarzenia Algebra. Podmiot został przekazany pod nadzór Doktora Antonia Lorenziego jako jej osobistego opiekuna w wyjazdach relaksacyjnych i prowadzącego jej terapie psychologiczne z powodu zmian środowiska wynikających z przechowywania.

TRANSKRYPCJA LOGU WIDEO PL-410/21/05/2056


[POCZĄTEK LOGU]

Lorenzi siedzi przy swoim biurku w rogu pomieszczenia i pracuje przy komputerze. Drzwi się otwierają i wchodzi SCP-PL-410 z pracownikiem medycznym trzymającym ją za ramię. Kobieta trzęsie się i jest na skraju płaczu. Spod ubrań widoczne są wystające elektrody samoprzylepne bezprzewodowe od kardiomonitora.

Lorenzi: O rany.

Pracownik medyczny: Miej na nią oko, bo próbuje elektrody odklejać. Pobraliśmy jej krew na badania, więc może być osłabiona i niemrawa. Kwestionariusza nie zdążyliśmy wypełnić. To zresztą twoja działka.

Lorenzi: Oczywiście. Coś jeszcze muszę wiedzieć?

Pracownik medyczny: Ta. Przeglądaj skrzynkę pocztową, bo tobie będą wysyłać wyniki i objaśnienia. Wiesz co masz robić, jeśli kortyzol będzie za duży.

Lorenzi: Wiem.

Pracownik medyczny: To z mojej strony tyle. Adieu.

Pracownik medyczny wychodzi z pomieszczenia, zostawiając dwójkę samych ze sobą. SCP-PL-410 dalej stoi w miejscu, na prawo znajduje się błękitna kanapa z dwiema puchowymi poduszkami.

Lorenzi: Możesz siąść i się rozgościć.

SCP-PL-410 dalej stoi. Trzęsącą się ręką wykonała gest zapytania.

Lorenzi: Ach, cholera, zapomniałem, że nie słyszysz. <migając> Proszę usiądź na kanapie.

SCP-PL-410 siada na wskazanym miejscu i przytula mocno jedną z poduszek. Od tego momentu obydwoje korzystają z języka migowego do komunikowania się ze sobą. Transkrypcja translacji została wykonana przez doktora Lorenziego.

Lorenzi: Witaj, SCP-PL-410. Nazywam się Antonio Lorenzi. Jestem psychologiem w Kolonii Zielonych Lasów i zostałem przypisany do bycia twoim opiekunem. Twoim zadaniem na teraz będzie wypełnienie kwestionariusza PSS-10 badającego twoje samopoczucie i odczuwany stres. Nie masz nic przeciwko temu?

SCP-PL-410 odkłada poduszkę na jej miejsce.

SCP-PL-410: Co się stało z Trofimem?

Lorenzi: Panu Smirnowowi nic nie jest. Z racji na twój stan musiałaś zostać przekazana pod profesjonalną opiekę Fundacji SCP.

SCP-PL-410: Ale ja nie jestem chora.

Lorenzi: Niestety, przez zaistniałe okoliczności będziemy musieli monitorować twoje zdrowie. Zostałaś jedyną żywą kobietą na tym świecie. Czy możemy zaczynać?

SCP-PL-410 nie odpowiada.

Lorenzi: Odpowiedzi są w skali od jeden do pięć. Pytań jest dziesięć. Dam ci chwilę na wypełnienie.

Lorenzi podaje SCP-PL-410 podkładkę z przypiętym kwestionariuszem PSS-10 i czarny długopis. Kobieta przez chwilę patrzy na pytania i pociąga słyszalnie nosem.

Lorenzi: SCP-PL-410?

SCP-PL-410: Nawet nie spytałeś się mnie, jak się nazywam. Wpisałeś "SCP-PL-410".

Lorenzi wygląda na zaaferowanego i przeszukuje pliki dokumentów w poszukiwaniu drugiej kopii kwestionariusza. Po znalezieniu podaje go SCP-PL-410.

Lorenzi: Nazywasz się Maria Brunnschild, tak? Najmocniej przepraszam, mam nadzieję, że nie dokładam się do twoich zmartwień.

SCP-PL-410 zakreśla długopisem odpowiedzi, wyglądając przy tym, jakby była na skraju płaczu. Lorenzi dosiada się do SCP-PL-410 i spogląda na wypełnione już pytania — kobieta zakreśliła odpowiedzi wskazujące na odczuwanie silnego stresu.

Lorenzi: <mówiąc> O Boże.

SCP-PL-410 wybucha płaczem, a łzy skapują jej na wypełniany kwestionariusz, rozmywając tusz tworzący litery pytania trzeciego. Lorenzi wstaje i chwyta ją za rękę.

Lorenzi: <mówiąc> Chyba od razu trzeba cię będzie zaprowadzić do parku.

Lorenzi szturcha ją w ramię, żeby zwrócić na siebie uwagę, po czym miga zamiar pokazania jej parku w Kolonii. SCP-PL-410 niechętnie wstaje, ale wychodzi z Lorenzim z pomieszczenia, kierując się w stronę garażu.

[KONIEC LOGU]

Wsiedliśmy do SUV-a i zawieźli nas do Parku Vermillon. To chroniony teren zielony — ostatnie siedlisko jakiegoś rodzimego gatunku dzięcioła. Zatrzymaliśmy się przed wejściem do parku, skąd strażnicy leśni wypytali nas o odpowiednie pozwolenie i przepustki. Tylko ja z Marią mieliśmy pozwalające nam na wejście na teren parku.

Chciałem ją jeszcze zapewnić, że wszystko się ułoży, ale… Po pierwsze, to byłoby ordynarne kłamstwo. Sama by pewnie w to nie uwierzyła. A po drugie, procedury zakazują mi robienia z nią czegokolwiek. Mam tylko pilnować jej, żeby była cała i nic sobie nie zrobiła. Nie chcę mieć więcej problemów na głowie, niż mam aktualnie.

Szliśmy wpierw przez gęsty las na wydeptanej ścieżce. Z tego, co zrozumiałem, przebiegał tędy ogólnodostępny szlak turystyczny. Od czasu Algebry wszystko jest odizolowane i zamknięte w kopułach, żeby nie narażać na większe skażenie promieniowaniem. Czuję się jak w jednym z tych terrariów, gdzie trzyma się węże albo jakieś pająki. Na szczęście nikt nas nie podgląda z góry i nie analizuje każdego naszego ruchu czy zachowania. Nikogo tam nie ma. Jak to się mogło stać?

Powinienem też notować zachowania Marii, a nie tylko użalać się nad starym światem. Nic do mnie nie mówiła przez pierwszą część naszego "spaceru". Była cały czas spięta. Ręce wzdłuż tułowia; chód ciężkimi, prawie tupiącymi krokami. Ciągnęła nosem i sporadycznie pojękiwała w próbie ponownego zapłakania się, ale chyba już nie miała na to sił. Nie dziwię jej się, pewnie też bym się załamał wraz z otaczającym mnie światem. Wpierw świat i rodzina, potem pojawia się ta nieznana dotąd choroba dziesiątkująca ocalałe kobiety. Została sama z mężczyznami. Chyba nie chciała na mnie patrzeć przez to, że jej to powiedziałem.

Wyszliśmy na jedną z tych polan, jakie powstały przez podmuchy eksplozji mniejszych bomb, jakie wtedy pospadały na Europę za czasów III wojny światowej. Czuję się staro, jak o tym myślę. Widok rzędów pniaków z rosnącymi pomiędzy nimi sadzonkami świerków, a w tle półprzeźroczysty firmament.

Usiedliśmy na drewnianych belach, których nie wywiózł jeszcze zespół leśniczy. Nie płakała już. Zajęła się pleceniem warkocza z zerwanej trawy, która wcześniej postanowiła wyrosnąć akurat obok niej. A ja przyglądałem się temu z zafascynowaniem. Gdzieś w oddali coś przedzierało się przez chaszcze i krzaki, zaciekawione zapachem urwanej plewy. To była sarna, którą tylko ja z naszej dwójki usłyszałem. Maria nadal skupiała się na wydłużaniu pasma, wiążąc supełkami kolejne źdźbła ze sobą.

Przez chwilę patrzyliśmy sobie z sarną w oczy. Jej żebra były dobrze widoczne i tylko to udało mi się zauważyć, od razu potem pognała dalej w poszukiwaniu trawy i spokoju. Mimo jej niewinnego wyglądu, wzbudzała we mnie poczucie winy. Nie powinno nas tu być, a ta sarna powinna być w stadzie i kosić całe połacie zieleni przebijające się przez runo leśne. Czułem się tutaj tak obco. Zniszczyliśmy ten świat nienawiścią do siebie. Potrafiliśmy znaleźć najdrobniejszą rzecz, za którą leciały głowy i miasta upadały. Ziemia nie zasłużyła sobie na obecność takich szkodników jak my. Zasługuje na te sarny i dzięcioły, i jeszcze inne dzikie życie, jakie kroczyło przed nami i zaznaczało swoją obecność.

Maria będzie moim — naszym — testem, jak potrafimy obchodzić się z drugim człowiekiem. Nie pozwolę jej skrzywdzić i sam nie pozwolę na to, żebym ja ją skrzywdził. Chyba się uspokoiła, bo zamigała mi, że chce wracać.

Jest delikatna i niech taka pozostanie. W świecie tej ostrości, ona będzie nas wszystkich nauczać. Ale wpierw pokażmy jej, że może nam zaufać. Nam, mężczyznom, którzy zniszczyli ten świat.

Decyzją obecnego opiekuna SCP-PL-410, doktora Antonia Lorenziego, pozwolono, aby miała ona dostęp do czasowych spotkań z jej dawnym opiekunem Trofimem Smirnowem, jedynie pod nadzorem pracownika Fundacji na terenie Kolonii Zielonych Lasów. Uznano to za czynnik mogący ułatwić poprawę stanu psychicznego obiektu i redukujący ilość odczuwanego przez niego stresu.

Dodatek PL-410.02: Sesja terapeutyczna 30.05.2056

Przeprowadzona została kolejna sesja terapeutyczna SCP-PL-410 w celu oceny jej ponad tygodniowego zaadoptowania się do nowych warunków wraz z wypełnieniem kwestionariusza PSS-10. SCP-PL-410 została również poinformowana na temat jej genetycznej anomalii, aby była w pełni świadoma powodu przebywania w Kolonii Zielonych Lasów oraz udziału Fundacji SCP w jej nowym trybie życia. Transkrypcja języka migowego na tekst została wykonana przez doktora Lorenziego.

TRANSKRYPCJA LOGU WIDEO PL-410/30/05/2056


[POCZĄTEK LOGU]

SCP-PL-410 jest widoczna, jak siedzi na kanapie w gabinecie doktora Lorenziego, który nie jest obecny. Bawi się złotymi frędzlami na brzegach poduszki trzymanej na kolanach, a na zgięciu łokciowym znajduje się opatrunek wykonany z kilku warstw gazy i plastra obiegającego jej ramię w białym półkolu.

Drzwi otwierają się do środka, przechodzi przez nie doktor Lorenzi; trzyma telefon w dłoni i pisze wiadomość. Kiedy siada przy swoim biurku, nadal pisze, nie zwracając uwagi na SCP-PL-410 obserwującą go w bezruchu. SCP-PL-410 pomachała ręką w próbie zwrócenia na siebie uwagi.

Lorenzi: <mówiąc> O Boże, nie zauważyłem jej.

Doktor Lorenzi odkłada telefon do szuflady biurka. Oboje zaczynają do siebie migać.

Lorenzi: Przepraszam, Mario, ostatnio wszyscy mnie do czegoś potrzebują i więcej gadam przez telefon niż siedzę w swoim biurze. Jestem już cały do twojej dyspozycji.

SCP-PL-410: W porządku. Nie spieszy mi się.

Lorenzi: To zaczniemy od kwestionariusza. Co ty na to?

SCP-PL-410: Jeżeli muszę…

Doktor Lorenzi wyjmuje arkusz przypięty do tej samej podkładki, którą na poprzedniej sesji otrzymała. Chwilę siedzą w ciszy, kiedy kobieta wypełnia pola odpowiedzi. Telefon zabuczał o wiele głośniej przez tworzące się echo w drewnianej szufladzie biurka. Doktor Lorenzi nie sięga po niego.

SCP-PL-410: Chyba gotowe. Mogę już sobie iść?

Mężczyzna przez chwilę patrzy na wypełnione odpowiedzi; przeważają w nich odpowiedzi z cyfrą 2 i 3.

Lorenzi: Widzę, że dużo dałaś odpowiedzi na "Dość często" i "Czasem", ale to i tak lepiej niż tydzień temu z samymi jedynkami. Skąd to wynika?

SCP-PL-410: Nie umiem się przyzwyczaić, brakuje mi nadal Trofima. Cieszę się, że mogłam się z nim widzieć. Dziękuję.

Lorenzi: Musiałem ponaginać niektóre protokoły, żeby zaaranżować wasze spotkanie. Najważniejsze, żebyś się dobrze tu czuła. Chciałbym cię, Mario, przeprosić za to, jak wyskoczyłem z tym, że jesteś ostatnią żywą kobietą. Powinienem w lepszy sposób ci to przekazać.

SCP-PL-410: Stało się i tyle. Opłakiwałam te kobiety tak samo, jak opłakiwałam rodziców. Muszę… Muszę najwidoczniej z tym teraz żyć. Żyć dalej.

Lorenzi: Skąd to nastawienie?

SCP-PL-410: A czy mam inny wybór? To są moje ostatnie lata, może i miesiące. Chcę je spędzić spokojnie. Po mojej myśli. Może nie dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam, ale zawsze można zmieniać plany, prawda?

Lorenzi: No… No tak. Jak najbardziej. Ale czy przez to nie żyje się bez żadnej gwarancji, że decyzja będzie słuszna i trafna?

SCP-PL-410: Jestem zamknięta i odizolowana od świata. Nie mam żadnego wyboru, bo tak pan zdecydował.

Lorenzi: To dla twojego bezpieczeństwa.

SCP-PL-410: Przed czym?

Lorenzi: Przed innymi, zaufaj mi. Chociaż tylko tyle.

SCP-PL-410 patrzy przez okno, skąd widoczny jest spory las brzozowy.

SCP-PL-410: W tym lesie są wilki, prawda? Co jeśli nas, mnie, jeden zaatakuje?

Lorenzi: Potrzebujesz się przejść?

SCP-PL-410: Po tej rozmowie raczej tak, bo chyba zamieniliśmy się rolami. No więc?

Lorenzi: Mam pozwolenie na użycie siły do jego odstraszenia.

SCP-PL-410: Na przykład?

Lorenzi wstaje i odsłania zza koszuli kaburę z brązowej skóry. Na zatrzask zapięty w niej jest pistolet ręczny.

Lorenzi: Jeżeli będziesz w poważnym niebezpieczeństwie, mam pozwolenie na użycie tego.

SCP-PL-410: Nie wolno ci niczego zabijać. Nie pozwalam na to, jeśli ma coś umrzeć przeze mnie.

Lorenzi: Ale to ja pociągam za spust.

SCP-PL-410: Czyli jak wejdę w krzaki w poszukiwaniu jagód, mimo świadomości ryzyka, że coś napotkam to twoją odpowiedzialnością będzie zamordowanie niewinnego istnienia, bo doprowadziłam do tej konfrontacji? Jesteś samolubny i okropny.

Lorenzi wzdycha i zakrywa kaburę koszulą. Podchodzi do SCP-PL-410 i siada obok niej na kanapie. Kobieta lekko się odsuwa.

Lorenzi: Obiecuję ci, że niczego nie zabiję, ale nie zawaham się stanąć w twojej obronie przed czymkolwiek. Zgoda?

Lorenzi podaje rękę SCP-PL-410 na zgodę.

SCP-PL-410: Po prostu chodźmy już do tego lasu.

[KONIEC LOGU]

Tym razem wybraliśmy się tam, gdzie Maria chciała spędzić czas dla siebie. Brzozowisko było rozległą krainą, jak się okazuje, brzóz, jakie zdominowały ją przez brak konkurujących z nimi gatunków innych drzew. To bardzo płaski teren, zagubienie się w nim nie jest takie trudne. Muszę mieć oko na Marię.

Źle zrobiłem, że tak wyskoczyłem z tym "męstwem i odwagą", bo mam spluwę przypiętą do paska. Sam nawet nie wiem, czy zdołam cokolwiek z nią zrobić pod presją sytuacji, a co dopiero kogoś nią zabić. Nie chcę, żeby czuła się zagrożona, ale jeśli tego nie chce, to nie mogę jej przymusić. Natomiast muszę trzymać się ustalonych zasad, inaczej…

Johnson z Genetyki ciągle do mnie wydzwania. Jest natarczywy w tym i dobrze, że Maria nie musiała słuchać przez całość spotkania buczenia mojego telefonu w szufladzie. Ciągle tylko snuje plany na przyszłość i próbuje mnie w to wmieszać. Świat jest, jaki jest. Nie wyobrażam sobie, co trzeba byłoby zrobić, aby odwrócić Algebrę i trzecią wojnę światową. A im dłużej mnie tym zamęcza, tym bardziej jestem niechętny do dalszego wysłuchiwania tego i sprawdzania skrzynki mailowej. Kto wie, co ten człowiek jeszcze może wykombinować?

Krążyła między filarami utrzymującymi korony lasu, zupełnie jak w jakimś tańcu. Jej ruchy były płynne i pełne swobody. Delikatny powiew wiatru prowadził ją, chociaż momentami to wyglądało, jakby to ona przejmowała inicjatywę. Prowadziła się sama i była szczęśliwa. Mogłem tylko oglądać z daleka ten występ zdolności, o których nie miałem pojęcia. Tak mało nadal o niej wiem, a odgrywam tak ważną rolę w jej nowym życiu. Przez moment chciałem do niej dołączyć, pozwolić się pokierować w krokach tanecznych.

Ale bałem się. Bałem się, co stałoby się ze mną i z nią, gdybym złamał ten protokół. Choć złamałem już zasady, pozwalając jej spotykać się z Trofimem i jeszcze puszczając ją do lasu, kiedy parametry stresu nie były tak okropne, jak tydzień temu przy przyjęciu do nas.

Nie poznaję się, że robię takie wyjątki. Nigdy ich nie robiłem, bo nie lubię nieuczciwości i kłamstw, a jednak teraz po nie sięgam. Boję się, że ten świr się o tym dowie.

Tym razem napotkaliśmy dzika. Nawet Maria go dostrzegła, choć nie jest to trudne wobec brunatnej i wielkiej plamą pośród wysokiej bieli. Jak tylko nas zauważył, to zastygł w miejscu i modliłem się tylko o to, żeby nie uznał nas za drzwi, jakie koniecznie musi staranować. Spojrzała na mnie, nie w obawie o nas, tylko o tego olbrzyma. Oceniała mnie i moją najbliższą reakcję. To był test zaufania. Moja szansa.

Znudzone zwierzę zaczęło ryć i smakować to, co zostało odkryte. Instynktowne kalkulacje obliczyły, że nie stanowimy rywalizacji wobec ukrywających się w glebie pędraków i innych korzonków. Spokojnie zaczął się nimi zajadać, kiedy my w tym czasie oddaliliśmy się od dzika w stronę jeziora. Czy może stawu.

Byłem przekonany, że zdążyło przez tę wojnę wyschnąć, zostawiając po sobie szeroki martwy dół. A jednak jezioro tętniło życiem, okazjonalnie ważki przelatywały między trzcinami i pałkami. W oddali słychać było śpiew żab nawołujących samice na gody. Pod czujnym okiem kaczych rodziców po środku tafli wody pluskały się kaczątka. To był piękny widok przypominający mi jeden z wielu wypadów nad jezioro w młodości. Może Maria też go jeszcze pamięta? O ile było jej dane mieć takie wycieczki przyrodnicze. Było na to duże prawdopodobieństwo, w końcu jesteśmy w podobnym wieku.

Znaleźliśmy zachowany lub może odbudowany pomost przy brzegu, który posłużył nam za miejsce odpoczynku po długiej wędrówce. Kiedy Maria poszła moczyć stopy w ciemnej i mętnej wodzie, ja zmuszony byłem siąść gdzie indziej, dalej od niej, dlatego wybrałem ten wielki kamień obok pomostu. Czerpałem ciepełko z resztek promieni słońca, jakie zostały nam z dnia. Słońce zaczęło zachodzić, barwiąc niebo w odcieniach bursztynu. Najwidoczniej Maria nie lubi tego koloru, bo zdecydowała się już wracać.

Po dwóch godzinach w końcu pozwoliła mi się do siebie odezwać. Czułem się paskudnie, jednak cisza dała mi dużo do myślenia. Jeśli ma się czuć wśród nas bezpiecznie, to nie możemy jej traktować jak ptaszyny w klatce. Postaram się, dla niej.

Dodatek PL-410.03: Log rozmowy telefonicznej

W dniu 01 czerwca 2056 roku zarejestrowana została poniższa rozmowa telefoniczna pomiędzy doktorem Antoniem Lorenzim i doktorem Patrickiem Johnsonem. Dzwoniącym był Patrick Johnson.

TRANSKRYPCJA NAGRANIA AUDIO


[POCZĄTEK LOGU]

Lorenzi: Halo?

Johnson: Dzień dobry, panie Lorenzi! Ma pan chwilę na—

Lorenzi: Ja pana zgłoszę do Komisji Pracowniczej, przysięgam! Proszę dać mi spokój!

Johnson: Nie, nie, nie! Proszę tego tak nie odbierać, ja—

Lorenzi: Do tego się to sprowadza. Dzwonisz do mnie z propozycjami łamiącymi ustalone czynności przechowawcze, przez co narażam nie tylko siebie, ale i Marię na—

Johnson: Marię? Jaką Marię?

[Cisza.]

Lorenzi: Miałem na myśli SCP-PL-410. Zdecydowaliśmy się używać jej prawdziwego imienia podczas naszych sesji.

Johnson: Czy czuje się przez to lepiej?

Lorenzi: Emm… tak? Po to dzwonisz? Pytać jak się ona czuje?

Johnson: Och, to tylko przy okazji. Chciałem tylko przekazać, że jutro będę robił wizytację w waszej kolonii. Proszę być przygotowanym.

[Cisza.]

Johnson: Panie Lorenzi?

Lorenzi: A z jakiego powodu jest ta wizytacja?

Johnson: Wie pan, jesteśmy dość istotni w zespole badawczym SCP-PL-410. Departament Genetyki, nieskromnie mówiąc, bo to moje oczko w głowie, jest nierozerwanie powiązany z anomalią genetyczną… Marii.

Lorenzi: Mhm?

Johnson: Będziemy musieli zbadać SCP-PL-410 pod kątem odczuwanego przez nią stresu i jego wpływu na LW410. Chyba rozumiesz, że to dość ważne dla naszych badań nad przyczyną zadziałania LW410 wobec wirusa Archeros. Nadal nie wiemy, co jeszcze może powodować ta mutacja.

Lorenzi: A to próbki nie wystarczą do tego?

Johnson: Och, nie, nie, nie. Będziemy musieli wykonać kilka badań na miejscu i… Proszę nas wyczekiwać.

Lorenzi: Nie wiem, czy Komitet ds. Przechowywania na to—

Johnson: Panie Lorenzi, ten argument już nie działa. Zwłaszcza, że…

Lorenzi: Że co?

Johnson: Doszły mnie słuchy, że ponoć nie jest pan aż tak pedantyczny wobec samodzielnie ustalonych reguł, jak się mogło wydawać. Pan Smirnow nie jest uwzględniony nadal w obecnych Specjalnych Czynnościach Przechowawczych. Patrzę teraz na wyniki badań stężenia kortyzolu i wystawionej oceny PSS-10 i nie jest tak źle ostatnio u SCP-PL-410.

Lorenzi: Marii.

Johnson: Oczywiście, nie jest tak źle ostatnio u Marii. Jakie było uzasadnienie zabrania podmiotu do Brzozowiska?

Lorenzi: Będziesz mnie teraz szantażował, żebym robił to, co zechcesz?

Johnson: Szantażował? Nie, nie, nie, nie. Próbuję tylko przekonać pana do siebie i do zaufania mi pod względem rozwoju. W końcu obaj jesteśmy na tym samym tonącym statku! Więc jak? Nie będzie miał pan nic przeciwko mojej wizycie jutro i poznaniu naszej pacjentki?

[Cisza.]

Johnson: Panie Lorenzi? Czy się rozumiemy?

Lorenzi: Ta… Proszę mnie już nie męczyć tymi telefonami i mailami.

Johnson: Takie są już uroki biurokracji. W każdym razie, miłej nocy ży—

Połączenie zostaje zakończone przez Doktora Lorenziego.

[KONIEC LOGU]

Dodatek PL-410.04: Wizytacja przedstawiciela Departamentu Genetyki

2 czerwca 2056 roku przeprowadzona została na terenie Kolonii Zielonych Lasów pełna diagnostyka genetyczna u SCP-PL-410 w ramach przygotowań do Projektu WIDOWED EVE. Kobieta została poinformowana o zamianie zaplanowanego w tym dniu spotkania terapeutycznego na wspomnianą diagnostykę i rozmowę kwalifikacyjną z doktorem Patrickiem Johnsonem.

TRANSKRYPCJA LOGU WIDEO PL-410/02/06/2056


[POCZĄTEK LOGU]

SCP-PL-410 znajduje się w sali zabiegowej, służącej za jeden z gabinetów skrzydła medycznego placówki. Usadzona została na krześle z dodatkowym oparciem do ułatwienia pobierania krwi. Po jej prawej stronie na jednym kolanie klęczy pracownik medyczny zakładający kaniulę dożylną. Udaje mu się za pierwszym razem.

Przy biurku siedzi doktor Johnson. Obserwuje on SCP-PL-410 przygarbiony, ze splecionymi dłońmi. Co jakiś czas spogląda na przyniesionego laptopa wyświetlającego przeróżne dokumenty, a jeden z nich mignął ze zdjęciem podmiotu.

W sali znajduje się również doktor Lorenzi. Stoi w rogu oparty o ścianę i przygląda się wszystkiemu. Nerwowo stuka nogą o podłogę.

Pracownik medyczny: Czegoś jeszcze potrzeba, doktorze?

Johnson: To tyle. Z resztą sobie poradzę. Bardzo ci dziękuję.

Pracownik medyczny skinął głową do doktora Johnsona i wyszedł, zostawiając niedomknięte drzwi za sobą.

Johnson: No dobra, Lorenzi, będę pana tutaj potrzebował.

Lorenzi: Myślałem, że to tyle. Mam zawołać Franza z powrotem?

Johnson: Och, nie, nie, nie. Muszę pobrać SCP-PL-410 wymaz z policzka. Nie znam migowego, powinienem był skończyć przyspieszony kurs przed tą wizytą.

Doktor Johnson chichocze. Doktor Lorenzi nie reaguje i dalej stoi pod ścianą.

Johnson: No niech się pan nie daje prosić. Proszę spojrzeć, dziewczyna już dygocze ze strachu! Im szybciej skończymy, tym szybciej będzie miała wolne. Pomyśl o niej!

Doktor Lorenzi na chwilę spuszcza wzrok w podłogę i wzdycha.

Lorenzi: O co ją mam poprosić?

Johnson: Żeby otworzyła usta i pojeździła tym, tym i tym patyczkiem po lewym policzku, potem po prawym, a ostatnim po całej jamie ustnej.

Lorenzi: Na co to?

Johnson: Zbierzemy próbkę komórek nabłonka w ten sposób i wyekstrahujemy z nich dokładniejszy materiał genetyczny. Analizer właśnie mi składają technicy w pokoju obok, więc nie będzie mowy o kontaminacji w trakcie podróży do mojej kolonii.

Lorenzi: Patyczki, tak? No dobra.

Doktor Lorenzi macha ręką do SCP-PL-410, aby zwrócić na siebie uwagę podczas migania.

Lorenzi: <migając> Mario, będziesz musiała otworzyć usta do tego badania.

SCP-PL-410: <migając> Czyli nie będą tylko pobierać krwi?

Lorenzi: <migając> Pan Johnson jest z Departamentu Genetyki, badającego twoją mutację genetyczną i potrzebuje pobrać próbkę komórek z twojego policzka i jamy ustnej.

SCP-PL-410: <migając> Czy naprawdę muszę?

Lorenzi: <migając> To tylko chwila, zaufaj mi.

SCP-PL-410 otwiera usta i doktor Johnson podaje jej patyczek z wacikiem na końcu.

Lorenzi: <migając> Masz przejechać nim po wewnętrznej stronie lewego policzka.

SCP-PL-410 zaczyna tak robić. Mija chwila i Doktor Johnson zabiera od niej patyczek.

Lorenzi: <migając> Teraz będzie drugi.

Doktor Johnson nie podaje jej patyczka. Zwraca się do Doktora Lorenziego.

Johnson: To teraz zapytaj ją czy kiedykolwiek rodziła albo myślała o macierzyństwie.

Lorenzi: Słucham?!

Johnson: No co? Normalne pytanie. Nie pytaliście jej o to?

Lorenzi: Co ono ma na celu wykazać genetycznego?

Johnson: Wpływ krótkoterminowego stresu i wywiad rodzinny.

Lorenzi: Chcesz ją bezcelowo zestresować? Oszalałeś?! Jej rodzice nie żyją od czasu Algebry!

Johnson: Ci—szej. Nie zrobiliście jej pełnego wywiadu i muszę teraz zbierać dane osobiście. Kto wie, czy nie miała dziecka i gdzieś się nie błąka z LW410?

SCP-PL-410 wygląda na zakłopotaną przez przedłużającą się rozmową badaczy.

Johnson: Zapytaj ją.

Lorenzi: Chryste Panie.

Doktor Lorenzi znowu macha do SCP-PL-410.

Lorenzi: <migając> Rodziłaś kiedyś?

SCP-PL-410: <migając> Nie. Skąd to pytanie?

Lorenzi: <migając> Doktor Johnson pyta.

Johnson: Mam nadzieję, że pytasz o to, o co proszę!

Oboje nie zwracają uwagi na doktora Johnsona.

Lorenzi: <migając> A myślałaś o byciu…

SCP-PL-410: <migając> Co?

Mężczyzna głośno wzdycha.

Lorenzi: <migając> Czy myślałaś o założeniu rodziny i posiadaniu dzieci?

SCP-PL-410 przez chwilę nie odpowiada. Na jej twarzy maluje się coraz większe zakłopotanie.

SCP-PL-410: <migając> Nie, nie zamierzam mieć dzieci. To tyle z pytań?

Lorenzi: <migając> Nie wiem.

Lorenzi: Nic z tych rzeczy.

Johnson: No no. Maria dziewica. Biblijnie nawet.

Lorenzi: Błagam, daruj sobie te komentarze i daj jej ten zasrany patyczek.

Doktor Johnson podaje SCP-PL-410 patyczek i palcem pokazuje jak ma przejeżdżać po prawym policzku. SCP-PL-410 robi to, jak ją poinstruowano, na co badacz głośno rechocze.

Johnson: O jeny, jaka ona jest niekumata. Nie mogę. No skończ już się nim bawić! Dawaj!

Mężczyzna wyrywa patyczek z rąk kobiety i wsadza go do koperty. Doktor Lorenzi mierzy go wzrokiem z widocznym obrzydzeniem na twarzy.

Lorenzi: To, że ona cię nie słyszy, nie znaczy, że możesz tak do niej się wyrażać.

Doktor Johnson chichocze dalej. Kiedy się uspokaja, wyciąga z saszetki strzykawkę z nabraną przeźroczystą substancją, jaką podaje SCP-PL-410 przez kaniulę. Kobieta na moment się spina przez niską temperaturę roztworu.

Lorenzi: Co jej teraz podałeś?

Johnson: Kortyzol rozcieńczony.

Lorenzi: Przecież to tylko pogorszy jej samopoczucie. Co ty robisz?

Johnson: Dasz mi pracować? Może trzeba było stać za drzwiami i mi nie przeszkadzać? Znalazłbym kogoś innego, kto jest biegły w migowym i robiłby za tłumacza bez twojego narzekania. Przeszkadzasz mi w prowadzeniu badań.

Lorenzi: Badania nie polegają na robieniu komuś krzywdy!

Johnson: Znam się lepiej na swojej pracy niż ty na trzymaniu się zasad, których wymagasz od innych. Będziesz mnie dalej sabotował?

Lorenzi: Ona i tak się już ciebie boi, czy z kortyzolem, czy bez niego. Boi się każdego, boi się mnie, więc stres ma podkręcony na maksimum. Tego chciałeś dowieść? Że się źle tutaj czuje?

Johnson: Uderz w stół, a nożyce się odezwą.

Lorenzi: Maria już jest w opłakanym stanie, a co dopiero będzie, kiedy przeniesiecie ją do Szarej Stali. Zabijecie ją.

Johnson: Uratuje tym miliony ludzi. Ale to nie czas na tę rozmowę. <wskazuje na SCP-PL-410> Niech otworzy buzię.

SCP-PL-410 otwiera usta na polecenie doktora Lorenziego, a doktor Johnson jeździ jej po powierzchni jamy ustnej. Robi to energicznie, wielokrotnie wywołując u kobiety odruchy obronne, przez co musi chwycić ją za głowę i utrzymać ją w bezruchu. Słychać odgłosy bolesnego przełykania i odruchu wymiotnego, jednak do niczego nie dochodzi przez skończenie zbierania próbki.

Johnson: No. I po wszystkim.

Mężczyzna chowa patyczek z próbką do tej samej koperty, co inne i zaczyna zbierać swoje rzeczy.

Lorenzi: Bierz te swoje zasrane próbki i zjeżdżaj stąd.

Johnson: Panie Lorenzi, proszę jej wkłucie wyjąć i zadbać o nią. <zaczyna grzebać po kieszeni i wyciąga złożony dokument> Proszę również przeczytać to.

Lorenzi: A to co?

Johnson: Pozwolenie od Komitetu ds. Przechowywania na moje uczestnictwo, a bardziej superwizję, waszego następnego wyjścia. Chyba są przychylni transferowi SCP-PL-410 do nas.

Doktor Lorenzi czyta rozłożony dokument.

Lorenzi: Nie wierzę, że się zgodzili.

Johnson: A jednak! To do zobaczenia przy kolejnym wybuchu emocjonalnym naszej pacjentki!

Doktor Johnson zawiesza skórzaną listonoszkę na ramieniu i wychodzi z sali zabiegowej. SCP-PL-410 macha, aby zwrócić na siebie uwagę, jednak Doktor Lorenzi nie dostrzega jej. Po przydeptaniu jego buta odwraca się do niej.

SCP-PL-410: <migając> Czy on jeszcze tu wróci?

Cisza.

Lorenzi: <migając> Nie wiem.

[KONIEC LOGU]

Przybiegli do mnie po pierwszej i obudzili. Maria obudziła się w nocy z charczeniem przypominającym krzyk, a później płakała i uderzała o drzwi do jej pokoju. Wszedłem i po zobaczeniu mnie chciała coś zamigać, ale nie dało się nic zrozumieć. Starałem się ją na miejscu uspokoić, chwilowo działało, ale zaraz znowu wybuchała płaczem. Bała się, przeżywała to, co wczoraj jej powiedział ten obłąkaniec podczas badań. Czy on naprawdę ją wtedy badał?

Zaproponowałem jej spacer. Był środek nocy, więc wędrówka po lesie odpadała. Podjechaliśmy na łąkę niedaleko nas. Chłodno było, ale swetry nam wystarczały, żeby nie zamarznąć. Co najlepsze, akurat była tej nocy pełnia. I na dodatek była dobrze widoczna przez firmament, oświetlając wszystko białym światłem przez niezachmurzone niebo.

Byliśmy nieprzytomni, prawie dochodziła druga w nocy, ale zimno wiaterku muskającego nas po twarzach orzeźwiało i pobudzało nas do ustania i chodzenia między trawami. Nie było nic, na czym można było usiąść, tak więc stałem i spoglądałem to na Marię, to na nocne niebo. Siedziała skulona metr ode mnie. Głowę miała schowaną w kolanach. Chyba dalej ją nosiło po tych pytaniach, jakie skurwysyn zadał za moim pośrednictwem. To jego wina, że Maria jest teraz w takim stanie. Wykorzystał mnie do tego.

Przysypiałem na stojąco, chociaż skupiałem się na patrzeniu w ten biały, rażący mnie w oczy księżyc. Starałem się pilnować, żeby temu zapobiec. Szczypałem się to w policzek, to w udo, to w biodro. Sprawdzałem co jakiś czas, jak się ma Maria. Nie zwróciłem uwagi, kiedy dokładnie zaczęła się na mnie gapić, ale poczułem się od razu obudzony. Migała do mnie.

"Nie chcę kolejnych badań."

"Nie chcę kolejnych spacerów po lesie."

"Nie chcę kolejnych sesji."

"Nie chcę żyć jako matka."

Ostatnie było jak kopnięcie konia prosto w twarz. Nie potrafiłem jej nic powiedzieć. Nie mogłem. Miałem związane ręce. Ale tak bardzo chciałem jej powiedzieć, że nic jej nie będzie. Że wkrótce będzie wolna. Że będziemy prowadzić tylko sesje terapeutyczne i będzie mogła żyć, jak tylko będzie chciała. Zwrócimy jej wolność. Zwrócimy jej siebie. Chciałem jej powiedzieć, że nie jestem jej wrogiem. Ale nie mogłem.

Patrzyła się w niebo, bo tylko to jej zostało. Patrzeć na świat zza szklanej kopuły chroniącej nas przed tym, co czeka nas na zewnątrz. A czekają nas tam konsekwencje. Żaden człowiek, nawet ja sam, nie zamierza do nich wyjść i przywitać ich z otwartymi ramionami. Kryjemy się jak tchórze tutaj i odraczamy nasz wyrok.

Czym ona zawiniła w tym wszystkim? Jest tylko człowiekiem. Nieszczęśliwie wybranym przez los człowiekiem. Niektórzy zaczynają twierdzić, że staje się współwinna przez to, że nie daje się w pełni zbadać. Egoizm, bo kryje się w sobie i utrudnia badania. Bo nie chce mieć z nikim dzieci. Bo nie chce pomóc odbudować świata przez ofiarowanie się nam. To słyszałem i wciąż słyszę od przybycia Johnsona.

Znowu zaczęła migać.

"Co się ze mną stanie? Proszę, powiedz mi, co się ze mną stanie."

Nie mogłem jej powiedzieć, bo sam nie wiedziałem. Wiedziałem, że Johnson będzie również rano dalej prowadzić wizytację. Nie wiem kiedy sobie pojedzie. Nie wiem, kiedy sobie odpuści. Jestem zmęczony milczeniem i niewiedzą.

Staliśmy tak jeszcze z dobre piętnaście minut, kiedy szarpnęła mnie za rękaw i powiedziała, że chce wracać. Chociaż tyle mogę dla niej zrobić.

Dodatek PL-410.04: Druga wizytacja przedstawiciela Departamentu Genetyki

3 czerwca 2056 roku przeprowadzona została druga z dwóch zaplanowanych wizytacji personelu Kolonii Szarej Stali w Kolonii Zielonych Lasów w związku z przygotowaniami do Projektu WIDOWED EVE. Żadne z zaplanowanych na ten dzień badań nie zostało wykonane z powodu ataku paniki u SCP-PL-410, który wyniknął z konfrontacji z doktorem Johnsonem. Natychmiast przeniesiono obiekt do Parku Vermillon w celu relaksacji, w czym brał udział również wspomniany badacz, który miał dokonać superwizji doktora Lorenziego i pełnionych przez niego obowiązków.

TRANSKRYPCJA LOGU WIDEO PL-410-04


[POCZĄTEK LOGU]

Obraz z kamery pochodzi od doktora Johnsona. Siedzi na pniu z doktorem Lorenzim, a obok jego nogi widoczny jest pies rasy mops. W oddali w trawie kuca SCP-PL-410 i czemuś się przygląda. Doktor Lorenzi stara się nie odwracać w stronę doktora Johnsona, ciągle skupiając się na obiekcie.

Johnson: I tak wyglądają te wasze spacery? Siedzisz na tyłku i patrzysz, co ona robi?

Lorenzi: Można znaleźć w tym jakieś odstresowanie.

Johnson: A ona?

Lorenzi: Też chyba się wycisza. Nie rozmawiam z nią podczas spacerów, niech ma chwilę dla siebie.

Johnson: Brzmi jak ciche dni. Nie boisz się, że coś sobie zrobi? Zje coś? Może popełni samobójstwo?

Doktor Lorenzi głośno wzdycha, nadal obserwując SCP-PL-410.

Lorenzi: Dobra, do czego zmierzasz?

Johnson: Że to głupie. Pilnujesz jej tylko oczami ze ściętego pniaka. Co jak coś ją zaatakuje i będzie potrzebowała opieki medycznej?

Lorenzi: Co cię to obchodzi? Nie jesteś jej opiekunem.

Mops doktora Johnsona sapie i prycha. Doktor Johnson wyciąga w jego stronę dłoń, do której zwierzę zbliża swoją głowę i daje się głaskać.

Johnson: Cichutko, Spikey. No już, już.

Lorenzi: Wiesz, że nie wolno tu wnosić zwierząt.

Johnson: Spike też potrzebuje spaceru. Nie mogę go samego zostawiać tyle czasu w Szarej Stali. Że co? Pies gorszy od człowieka?

Doktor Lorenzi nie odpowiada.

Johnson: Sztywniak jesteś. Pożartować się nie da. Nic tylko zasady i zasady.

Lorenzi: Nie mam nastroju na żarty.

Johnson: Och! W takim razie…

Doktor Johnson sięga po skórzaną listonoszkę i wyciąga z niej tablet opatrzony logiem Fundacji. Włącza go i przegląda różne pliki, pośród których przemija się jeden ze zdjęciem SCP-PL-410 w prawym górnym roku, aż w końcu odpala wyszukiwany. Plik nazywa się "Projekt WIDOWED EVE". Doktor Johnson podaje doktorowi Lorenziemu tablet.

Johnson: Chciałbym, żebyś to przeczytał.

Doktor Lorenzi zaczyna czytać. Jego spojrzenie nabiera przerażenia. Zagryza wargę.

Lorenzi: Nie. Nie zgadzam się na to.

Johnson: Twój głos nie ma znaczenia. Ocalimy tym miliony. Ten świat…

Lorenzi: Ten świat nie żyje od dobrych kilku dekad! Jedną kobietą nie odbudujesz całej ludzkości! Żaden model na to nie pozwala, żeby jedna kobieta była w stanie zapewnić tyle pokoleń, abyśmy to my nie byli tym ostatnim!

Johnson: Oczywiście, że nie. SCP-PL-410 nie jest już w takim wieku, żeby jej organizm był w stanie utrzymać więcej niż trzy ciąże i nie wystąpiły u dzieci…

W oddali słychać jak wycie jakiegoś zwierzęcia. Obaj mężczyźni, poza SCP-PL-410, odwracają się w stronę źródła dźwięku, jednak nic nie widzą.

Johnson: Masz absolutną rację. SCP-PL-410 jako fizjologiczna matka nie daje nam żadnych szans na przetrwanie gatunku ludzkiego. Jednak jej materiał genetyczny, jej mutacja LW410… Możemy stworzyć tym coś pięknego. Antonio, gdybyś mógł zobaczyć drugi plik. O ten.

Doktor Lorenzi przesuwa stronę na ekranie i wyświetla się inny dokument obiektu SCP. Czyta go pobieżnie, a jego twarz nabiera wyraźnego zmieszania.

Johnson: Może po Górze Yellowstone nic nie zostało, tak znaleźliśmy odsłonięty szyb idący głęboko do jądra ziemi. Odnaleźliśmy tam… sam nie wiem, jak to opisać komuś, kto tego nie ujrzał. Bo ja ujrzałem bilet do raju. Naszą szansę na ocalenie Ziemi!

Lorenzi: Arka? To chcesz powiedzieć?

Johnson: Fundacja miała przycisk do odtworzenia człowieka cały czas pod biurkiem, ale nigdy z niego nie skorzystała. Od piętnastu lat staraliśmy się zrozumieć działanie tej placówki, aż odkryliśmy, że brakowało matrycy genetycznej. Wzorca, od którego tworzyłaby kolejnych ludzi. Poprzednia forma została zużyta i nikt nie potrafił jej uzupełnić. Nie było żadnego żywego i optymalnego "dawcy". Aż do teraz. Znaleźliśmy odpowiednie naczynie, które spisze się na medal.

Lorenzi: Przecież to zabije Marię. Nie zgadzam się na to.

Johnson: Czy z tym, czy bez tego, jej śmierć i tak jest nieubłagana. Podobnie jest z tobą i mną. Nie rozumiesz, do czego może się ona przyczynić?

Lorenzi: To… To brzmi źle. Obrzydliwie.

Johnson: Lorenzi, wirus Archeros nadal znajduje się w powietrzu. Nadal może w każdej chwili dalej zmutować i przejść na mężczyzn. Potrzebujemy tej mutacji.

Lorenzi: A co zrobicie, jak wyłoni się kolejny wirus? Będzie atakował inną grupę i sparaliżuje nas jak Archeros?

Doktor Johnson wstaje. Kamera obraca się przez bycie zawieszoną na szyi mężczyzny w stronę SCP-PL-410, która dalej siedzi i plecie warkocz ze źdźbeł trawy.

Johnson: Dlaczego ty jesteś taki uparty?! Czy ty się w niej…

Cisza.

Johnson: No tak. Teraz to ma wszystko sens. Zakochałeś się w niej.

Lorenzi: To nie tak… Ja…

Johnson: Sabotujesz nas przez uczucia do anomalii, którą miałeś pilnować. Sabotujesz nas wszystkich, bo buzują ci hormony. No tak.

Lorenzi: Patrick, błagam!

Johnson: Wiesz, że będę musiał o tym donieść? Odsuną cię od projektu…

Lorenzi: Nie kocham jej! Proszę, nie róbcie jej…

Johnson: Milcz! Od początku nie nadawałeś się do tej roli. Wiedziałem, że taki dekadenta jak ty nie będzie dobrym wsparciem dla nas. Czy ty w ogóle prowadziłeś jej te terapie, czy może chciałeś ją tylko…

Słychać chrupnięcie liści ze ściółki i plasknięcie. Kamera się obraca i widoczny staje się doktor Lorenzi w postawie pełnej napięcia. Jego lewa ręka jest zaczerwieniona. Słychać dyszenie doktora Johnsona, a wraz z tym dołącza się szczekanie psa.

Johnson: Jeszcze dziś ją przeniesiemy do Kolonii Szarej Stali. Ale na razie…

Doktor Johnson siada na pniu i skierowuje kamerę ponownie na SCP-PL-410.

Johnson: Niech ona podejmie ostateczną decyzję, czy chce wracać.

Za mężczyznami słychać głośniejszy szelest i powarkiwanie. Od prawej strony widoczny staje się wilk szary idący powoli w stronę SCP-PL-410. Widzący to doktor Lorenzi sięga pod koszulę i chwyta za pistolet i przymierza się do celowania.

Doktor Johnson skierowuje kamerę na mopsa, którego chwyta i rzuca na bok. Zwierzę wydaje pisk po wylądowaniu w gęstej trawie, co odwraca uwagę wilka, który rzuca się za nim w zarośla. Słychać jeszcze głośniejsze szczekanie zmieszane z warkotem. SCP-PL-410 jest nieświadoma całego zajścia.

Lorenzi: Czemu…

Johnson: Zrobimy wszystko w Szarej Stali, żeby zapewnić nowemu światu bezpieczeństwo.

[KONIEC LOGU]

Nic nie słyszała. Nie słyszała mnie i Johnsona, kiedy rozmawialiśmy o niej. Boję się, tak bardzo się boję o nią. Wszystko jej wytłumaczyli. Przyjechał ich mówca migowego, który jej wszystko przekazał i wyjaśnił, na czym polegać będzie jej zadanie.

Ziemia nadal jest zniszczona. Promieniowanie magicznie nie zniknie, kiedy znowu pojawi się 10 miliardów ludzi. Będziemy tylko bardziej upchnięci w ciasnych koloniach. Możliwe, że je poszerzą. Możliwe, że pozbędą się tego, co nie jest potrzebne, a postawią zamiast tego kolejne megakompleksy mieszkalne. Może kolejne placówki Fundacji. Na pewno nie zachowają się nasze lasy. To już nie będzie Kolonia Zielonych Lasów.

Nie wiem, co mam jeszcze powiedzieć. Co mogę jeszcze dla niej zrobić. Maria, przepraszam cię za to. Przepraszam, że tak okrutny los cię spotkał. Zostałaś sama. Niezrozumiana przez wszystkich, żyjąc jako ofiara dla egoistycznego ludu.

Nie pozwolę na to. Nie pozwolę, żeby stała ci się krzywda.

- Antonio Lorenzi

Incydent PL-410: Porwanie SCP-PL-410

3 czerwca 2056 roku o godzinie 19:00, zgodnie z nakazem wydanym przez Radę Nadzorczą i Komitet ds. Przechowywania, personel Kolonii Szarej Stali zjawił się w Kolonii Zielonych Lasów w ramach przetransportowania SCP-PL-410 do nowego środowiska w celu przygotowania jej do udziału w Projekcie WIDOWED EVE.

Doszło do początkowej konfrontacji między doktorem Patrickiem Johnsonem i doktorem Antonio Lorenzim, któremu towarzyszyła SCP-PL-410. Rozmowa przerodziła się w kłótnię między badaczami, kiedy obecny opiekun utrudniał przekazanie obiektu personelowi Kolonii Szarej Stali, stawiając opór i grożąc pistoletem ręcznym wydawanym jako standardowe wyposażenie każdego pracownika Fundacji SCP.

W związku z brakiem kooperacji ze strony doktora Lorenziego, personel był zmuszony wpierw do użycia nieśmiercionośnej siły wobec mężczyzny i wtargnięcia na teren placówki, do której uciekł. Doktor Johnson wraz z dwoma osobistymi ochroniarzami wszczęli pościg, a doktor Lorenzi został uznany za zagrożenie dla bezpieczeństwa SCP-PL-410.

Pościg był prowadzony do czasu, kiedy doktor Lorenzi zamknął się z SCP-PL-410 w pomieszczeniu na odpady i odmawiał wypuszczenia obiektu. Pancerne drzwi utrudniały dostanie się do środka, co wydłużyło udzielenie pomocy SCP-PL-410.

TRANSKRYPCJA LOGU WIDEO PL-410/03/05/2056


[POCZĄTEK LOGU]

Doktor Lorenzi klęczy obok płaczącej SCP-PL-410, celując pistoletem w stronę drzwi, zza których dobiegają uderzania i buczenie ostrzy przecinających się do pomieszczenia. Co chwilę powtarza do niej w języku migowym "Wszystko będzie dobrze".

SCP-PL-410: <migając> Dlaczego to się dzieje?

Lorenzi: <migając> Przepraszam. Przepraszam, że cię to spotyka. Nie tak się to miało potoczyć.

SCP-PL-410: <migając> Boję się. Tak bardzo się boję.

Lorenzi: <migając> To są potwory, ale nie pozwolę na to. Obronię cię, zaufaj mi.

Kawałek drzwi zostaje odcięty. Z otworu wystaje ręka z pistoletem i celuje w kulącą się dwójkę.

Lorenzi: Nie strzelaj! Trafisz ją jeszcze, idioto!

Johnson: Lorenzi, otwieraj natychmiast!

Lorenzi: Zabijecie ją dla głupiego projektu i pieniędzy! Tego właśnie chcesz, Johnson. Tego właśnie chcesz!

Johnson: Do reszty oszalałeś! Nie wiesz, jakie problemy na siebie przez to sprowadzasz!

Lorenzi: Zabierz rękę z drzwi albo ci ją odstrzelę!

Doktor Lorenzi strzela w stronę drzwi, trafiając nad otworem z wystającą ręką, przez co ta zostaje wycofana.

Johnson: Lorenzi, ja nie żartuję, otwórz te zasrane drzwi! SCP-PL-410 nie może stać się…

Lorenzi: Maria! Ma na imię Maria!

Piła kontynuuje przecinanie drzwi. Doktor Lorenzi rozgląda się po pomieszczeniu i decyduje się podejść do jednej z szafek, po czym przesuwa ją, by zablokować drzwi. Odskakuje i wraca do osłaniania SCP-PL-410.

SCP-PL-410: <migając> Co się teraz dzieje?

Lorenzi: <migając> Próbują się do nas dostać. Właśnie przecinają drzwi i zaraz wejdą. Tam jest doktor Johnson. To on pociąga za sznurki.

Piła przerywa pracę. Drzwi zostają wykopnięte po wycięciu dostatecznie dużego otworu. Do środka wchodzi doktor Johnson w towarzystwie dwóch ochroniarzy. Doktor Lorenzi osłania SCP-PL-410 i trzyma skierowany pistolet w stronę drugiego badacza.

Johnson: W tej chwili masz rzucić broń i położyć się na ziemi.

Lorenzi: Jesteście potworami.

Johnson: Domyślam się, jak się możesz czuć, ale to, co nastanie, przyniesie innym radość.

Lorenzi: A co ze mną? Co z nią?

Johnson: Gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą. Zapewnimy ci środki amnezyjne, jeśli będzie cię to dobijać, ale musisz nam zaufać.

Jeden z ochroniarzy zaczyna migać do SCP-PL-410, prosząc ją, żeby poszła z nimi. Prowadzą krótką rozmowę przerwaną przez doktora Lorenziego.

Lorenzi: <migając> Mario, proszę. Oni nie są bezpieczni.

SCP-PL-410: <migając> Tak czy inaczej umrę.

Lorenzi: <migając> Ale…

SCP-PL-410 puszcza ramię doktora Lorenziego i robi krok do przodu.

SCP-PL-410: <migając> To moja decyzja. I moje życie. Proszę, pozwól mi żyć, jak ja chcę.

SCP-PL-410 idzie w stronę wyciągniętej ręki ochroniarza.

Johnson: Dobra, Gibbs, zaprowadź ją do auta, a Max skuj Lorenziego.

Lorenzi: Nie waż się.

Ochroniarz podchodzi do doktora Lorenziego i próbuje wyrwać mu broń z ręki. Dochodzi do szarpaniny. Doktorowi udaje się wyrwać z chwytu i oddaje strzał.

SCP-PL-410 upada na ziemię. Z jej głowy zaczyna sączyć się krew, otaczając ją czerwoną kałużą.

Lorenzi: Przepraszam, Mario. Może to ulży ci bólu…

Doktor Lorenzi oddaje drugi strzał, dokonując samobójstwa i raniąc penetrującą kulą drugiego ochroniarza, który rzucił się na niego w próbie unieruchomienia go.

Johnson: Jezus Maria. <do Ochroniarza Gibbsa> Leć po sanitariuszy, szybko!

[KONIEC LOGU]

Pomoc medyczna dotarła do SCP-PL-410, jednak do tego momentu już nie żyła. Ciało kobiety zostało przeniesione do Kolonii Szarej Stali w celu pozyskania materiału genetycznego zdolnego do przełożenia w matrycy genetycznej SCP-2000, jednak żadna z prób nie okazała się pomyślna. Oczekuje się od Trofima Smirnowa, poprzedniego opiekuna SCP-PL-410, wyznaczenia miejsca jej pochówku.

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License